Press release - PMT Rally at DOE

Press release

February 1, 2012

DOE’s Oil Price Monitoring Team

Transport group presses for public welfare framework 

in review of oil prices and industry

Militant transport workers from the Pagkakaisa ng Manggagawa sa Transportasyon (PMT) demonstrated outside the compound of the Department of Energy (DOE) to call on the newly-formed Oil price Independent Review Committee (IRC) to put public welfare above oil companies’ profits as they investigate whether or not oil prices are overpriced and oil companies have abused the Oil Deregulation Law.

The PMT welcomed the creation of the IRC but warned against staging the review to justify the continued implementation of RA 8479 or Oil Deregulation Law. They asked the personalities who have agreed to be part of the IRC to conduct an honest examination of the documents to be provided by oil companies and operation of the industry under a deregulated environment with the view of protecting the masses’ interest and welfare.

Larry Pascua, Sec. Gen. of the PMT, stressed “The review must be done to provide justice to our suffering transport workers and masses, in general. Oil companies continue to rake in super profits as evidenced by their sustained stay atop the top grossing companies in the country while the majority of Filipinos carry the burden of spiralling prices of basic commodities due to pressure from high oil prices.”

“This so-called independent review must detach itself from PNoy’s adherence to the oil deregulation policy and his view that it still needs to be strengthened further. Competition or free market and even fair prices are but myths in an industry dominated and controlled by the Big 3 cartel. The IRC must not let itself be used by the administration to simply rationalize and uphold oil industry deregulation like what other reviews have done in the past.”

According to the PMT the enactment of RA 8479 in 1998 only bolstered the control of the Big 3 over the country’s oil industry. The absence of government role in oil pricing set the stage for rampant overpricing and profiteering as oil companies respond quickly and more fully to upward international price movements while being slow and unresponsive to decreases. In 2005, instead of going against such trend, government joined the bandwagon by imposing the Value-Added Tax on petroleum products. Together, VAT and deregulation has devastated the lives of our transport workers and the masses, in general.

“13 years of bitter experience with oil industry deregulation is enough proof for the IRC to propose the scrapping of RA 8479 and also the VAT on oil products. In fact, globally, deregulation and the whole neo-liberal agenda has failed to the secure the lives of the working masses while concentrating wealth to a very small minority. The first and foremost consideration of the IRC in the conduct of the review must be public welfare unless they want to challenge the ire of impoverished people. The PMT will be vigilant in monitoring the development of this review. The IRC members would not want to be on the wrong side of history” concluded Pascua.###

Censorship sa Internet, Ipinrotesta!

CENSORSHIP SA INTERNET, IPINROTESTA!

ni Gregorio V. Bituin Jr.

Nakaukit sa ating Saligang Batas ng Pilipinas ng 1987, Artikulo III, Seksyon 4: "No law shall be passed abridging the freedom of speech, of expression, or of the press, or the right of the people peaceably to assemble and petition the government for redress of grievances." (Hindi dapat magpatibay ng batas na nagbabawas sa kalayaan sa pananalita, pagpapahayag, o ng pamamahayagan, o sa karapatan ng mga taongbayan na mapayapang magkatipon at magpetisyon sa pamahalaan upang ilahad ang kanilang mga karaingan.) Ganito din ang nakatala sa First Amendment sa US Constitution, kung saan nakasaad: "Congress shall make no law respecting an establishment of religion, or prohibiting the free exercise thereof; or abridging the freedom of speech, or of the press; or the right of the people peaceably to assemble, and to petition the Government for a redress of grievances."

Ang pagpapahayag tulad ng pagrarali, mobilisasyon, pagsusulat, pagtatalumpati, at maging ang magbahagi ng impormasyon sa pamamagitan ng internet (cybespace), tulad ng email, ay ating karapatan pagkat ginagarantiyahan ito ng Konstitusyon. Dahil dito, nagprotesta ang iba't ibang website sa buong mundo, tulad ng Google, Craigslist, Wikipedia, Mozilla, Flickr, WordPress, Tumblr, Vimeo, at Reddit, laban sa dalawang panukalang batas sa Kongreso ng Amerika, ang Stop Online Piracy Act (SOPA) sa Mababang Kapulungan ng Kongreso ng Amerika, at ang Protect IP Act (Preventing Real Online Threats to Economic Creativity and Theft of Intellectual Property Act, or PIPA) sa Senado ng Amerika. Di sa sa Amerika nakaabot ang protesta, kundi maging dito sa Pilipinas, at sa iba pang panig ng mundo. Sabay-sabay tinanggal pansamantala ng kanilang homepage, o pag-blackout nito noong Enero 18, 2012.

Ang PIPA ang muling isinulat na CONCA (Combating Online Infringement and Counterfeits Act), na hindi nakapasa sa Senado ng Amerika nuong 2010, habang ang SOPA naman ang bersyon nito sa Mababang Kapulungan ng Kongreso, na ipinakilala nuong Oktubre 26, 2011.

"Imagine a world without free knowledge," ayon nga sa Wikipedia. Ibig sabihin, pag nakapasa ang dalawang panukalang batas na ito, hindi na tayo pwedeng basta mag-download sa internet ng mga kinakailangan nating mga research, o kaya'y magbasa ng anumang balita at kaalaman mula sa ibang bansa, at marahil ay babalik na tayo sa mga lumang silid-aklatan upang magsaliksik. Hindi natin ito papayagang mangyari. 

Kaya dapat tayong makiisa sa ipinaglalabang ito ng milyun-milyong mga netizen, dahil ang kaalaman ay karapatan. Dapat libre ito, at dapat malayang makakuha nito ang taumbayan.

Karahasan sa Demolisyon sa Jose Corazon de Jesus

KARAHASAN SA DEMOLISYON SA JOSE CORAZON DE JESUS

ni Greg Bituin Jr.

Ang naganap na demolisyon sa Brgy. Jose Corazon de Jesus sa San Juan noong Enero 11 ay sadyang kalunos-lunos. Ngunit kami sa Kongreso ng Pagkakaisa ng mga Maralita ng Lungsod (KPML) ay nagpupugay sa ginawang depensa ng mga kapatid naming maralita sa kanilang pakikibaka para sa kanilang karapatan sa pabahay at kinabukasan. Nagkabatuhan, nagkasakitan, nawalan ng tahanan ang mga pamilya, nawalan ng matutulugan ang kanilang mga anak, nasa tatlumpung katao ang hinuli ng pulis dahil sa pagdepensa sa kanilang bahay.

Para silang mga dagang itatapon sa relokasyon sa Montalban, Rizal; isang relokasyong malayo sa kanilang trabaho, isang relokasyong malayo sa paaralan ng kanilang mga anak, isang relokasyong ang totoong kahulugan ay dislokasyon ng kanilang buhay. Masakit sa mata ng mga naghaharing uring elitista ang mga maralita. Kaya nais ng mga itong itaboy na parang mga daga ang mga maralita. Tulad ng naganap sa Brgy. Mariana at North Triangle sa Quezon City, tulad ng demolisyon sa kanto ng Shaw Blvd., at 9 de Pebrero sa Mandaluyong, tulad ng demolisyon sa Laperal Compund sa Makati, at sa iba pang mga demolisyon sa kalunsuran, iisa ang padron: ang itaboy ang maralita sa kabundukan dahil etsapuwera sila sa kalunsuran.

Panahon nang magkaisa ang mga maralita upang labanan ang ganitong mga pasistang patakaran ng mga elitista. Hindi mga hayop ang mga maralita, kundi tao. Taong may karapatang mabuhay, taong may karapatang magkaroon ng magandang kinabukasan, taong masisipag bagamat naghihirap, taong nagsisikap para sa kinabukasan ng kanilang mga anak. Sa paglilipatang relokasyon sa kanila, bahala na ang maralita sa erya ng relokasyon pagdating sa pabahay, kahit pa sabihing binigyan sila ng tigsasampung libong piso (P10,000) bawat pamilya, na mumo lang kung ikukumpara sa limpak-limpak na tubo ng mga nais mag-okupa ng lupang kinatitirikan ng kanilang bahay. Balewala sa mga Ayala, Henry Sy, Araneta, Gozon, at iba pa ang barya-baryang ibinibigay nila sa maralita dahil kaya nila itong mabawi pag naitayo na nila ang kanilang negosyo sa pinagtanggalan sa mga maralita. Ngunit mahirap na nga ang maralita, ang ibinigay na bahay sa relokasyon ay di talaga bigay, dahil negosyo ang pabahay, imbes na serbisyo. Patunay dito ang tinatawag na escalating scheme of payment na kasunduan para sa pabahay, na hindi naman kaya ng mga maralita.

Panahon nang magkaisa ang lahat ng maralita laban sa demolisyon. At dapat pag-aralan na rin ng maralita ang iba't ibang modelo ng pabahay sa iba't ibang bansa, tulad ng Cuba, na ang bayad sa bahay, kundi man libre, ay batay sa kakayanan ng maralita. Ibig sabihin, batay sa kinikita ng maralita at hindi batay sa dikta ng negosyo. Maraming mga modelo sa pabahay, ngunit marahil, kailangan pa ng maralita ang totoong mag-alsa laban sa sistemang kapitalismo, dahil ito ang pahirap sa kanila. Dahil ang karapatan sa pabahay ay negosyo ng iilang mayayaman, pabahay na hindi kayang bayaran ng mga maralitang kakarampot na lang ang kinikita, at kulang pa para sa kanilang pagkain sa araw-araw.

Dapat pag-aralan din ng maralita ang lipunang kanyang ginagalawan. Bakit nga ba kapitalismo ang sistema? At bakit sa ilalim ng kapitalismo, patuloy na naghihirap ang sambayanan? Simpleng kurapsyon lang ba ang problema na tulad ng elitistang pangulo? Bakit dapat mag-alsa ang mga maralita laban sa bulok na sistema ng lipunan? Bakit sa ilalim ng kapitalismo'y binabayaran ang bawat karapatan, tulad ng karapatan sa pabahay at karapatan sa kalusugan?

Maralita, tapusin na natin ang panahon ng pananahimik at pagsasawalang-kibo. Panahon na upang magpasya tayo, di lang para sa ating sarili, kundi para sa kinabukasan ng susunod na henerasyon.

Liham at Polyeto ng Unyon ng Arco Metal

Ang Samahan ng Manggagawa sa Arco Metal (SAMARM), sa pamumuno ng kanilang pangulo ng unyon na si Percival Bernas, ay kasalukuyang nakapiket sa harapan ng kanilang kumpanya sa Santolan, Pasig.

Nakatanggap ang bawat manggagawa ng liham mula sa kumpanya na may petsang Oktubre 6, 2011. Ito ang nilalaman ng liham:

Re: Pagsarado ng Kumpanya

Ginoong (pangalan ng manggagawa),


Mabuhay!


Ikinalulungkot naming ipaalam sa iyo na magsasara at ihihinto ang pagpapatakbo ng negosyo ng kumpanya, Arco Metal Products Co., Inc. ("Kumpanya") sa Nobyembre 5, 2011.


Bilang pasasalamat ng Kumpanya, ikinalulugod namin na bigyan ka ng paid leave mula ngayon hanggang Nobyembre 5, 2011. Umaasa kami na gagamitin mo ang panahong ito sa paghahanap ng bagong trabaho o iba pang paraan ng kabuhayan. Sang-ayon sa patakaran ng Kumpanya, idedeposito ng Kumpanya ang iyong sweldo para sa panahong paid leave sa iyong payroll account sa bawat Biyernes ng bawat linggo.


Kasalukuyan naming inihahanda ang iyong mga separation pay at iba pang benepisyo. Ibibigay at kakalkulahin ang mga ito alinsunod sa batas at sa Collective Bargaining Agreement. Mangyari po lamang na bumalik sa kumpanya sa Nobyembre 3, 2011 sa pagitan ng 9 ng umaga hanggang 12:00 ng tanghali upang makakuha ng mga benepisyong ito.


Maraming salamat sa iyong oras at pagsisikap sa at para sa Kumpanya.


Lubos na sumasaiyo,


(Sgd.) SALVADOR T. UY
President

Ang sumusunod ang siyang nilalaman ng polyeto ng SAMARM na ipinamahagi sa ikalawang araw ng nakaraang ika-6 na Pambansang Kongreso ng Bukluran ng Manggagawang Pilipino (BMP) noong Nobyembre 26-27, 2011:

KATOTOHANAN AT KATUWIRAN LABAN SA KASINUNGALINGAN

Ano ang reaksyon ninyo kung ang isang kumpanya na patuloy na kumikita at tumutubo ng malaki ay biglaang magsasara? Makukumbinsi ba kayo kung ang dahilan nila ay umatras diumano ang mga sinusuplayan nilang mga kostumer kung kaya't obligadong itigil na ang operation habang ang sister company nito na lumilikha din ng kaparehong produkto ay patuloy na tumatakbo?

Kami pong mga regular na manggagawa ng Arco Metal Corporation, na matatagpuan sa Santolan, Pasig City, ay nahaharap ngayon sa ganitong sitwasyon. Oktubre 2011 nang mag-file ng Closure sa DOLE ang management ng Arco Metal. Dalawang araw pagkatapos nito ay hindi na kami pinayagan pang makapasok sa loob ng pabrika. Ang kaduda-duda, nasa yugto kami ng pakikipagtawaran para sa aming Collective Barganing Agreement o CBA nang isagawa ito ng management.

Seryoso ba silang isarado na ang kumpanya? Bakit hindi sila nag-file ng closure sa Business and Licensing Office ng Lungsod ng Pasig? Wala rin silang request sa DTI at information sa SEC para ipa-dissolve ang company. Kung tutuusin, dapat nga ay nauna nilang ginawa ang mga ito dahil ang pagpa-file ng Closure sa DOLE ay para lang naman ipaabot sa ahensya na tatanggalin na nila ang kanilang mga trabahador. Ibig ipakahulugan nito, gusto lang nilang alisin ang mga regular na empleyado, buwagin ang aming unyon, at mag-hire ng mga contractual workers bilang kapalit. Kapag walang unyon, at mag-hire ng mga contractual workers bilang kapalit. Kapag walang unyon, madaling pagsamantalahan ang empleyado para mas malaki ang mapupuntang tubo sa may-ari ng kumpanya.

Dahil sa hakbang na ito ng management, kinailangan naming manindigan at lumaban para maipagtanggol ang aming mga karapatan at seguridad sa trabaho. Para sa amin, hindi makatuwiran na basta na lamang kami itatapon at babalewalain ng kumpanya. Totoong may intensyon sila na bayaran ang aming naging serbisyo subalit hindi ito katanggap-tanggap dahil malinaw na ang kanilang motibo ay malisyoso. Gusto lamang ng management ng Arco Metal na ikubli sa likod ng kunwariang pagsasara ang totoong layunin nila na tanggalin kaming lahat sa trabaho.

Para po sa inyong kaalaman, ang Arco Metal Corp. ay nagsimula lamang bilang isang maliit na bodega at machine shop na lumilikha ng spare parts ng motorsiklo. Sa maliit na panahon ay naging ganap na pabrika at nagawa nitong mamonopolyo ang supply sa halos lahat ng motorcycle company sa loob ng bansa. Nagsimula ding magig exporter ang Arco Metal at tuluyang namayagpag sa merkado sa buong dekada 90, sa mismong panahon kung kailan nagkaroon kami ng unyon at CBA.

Kaya't bakit nila kailangang buwagin ang unyon kung ang pagiging organisado ng mga manggagawa ang naging susi sa paglikha ng mas masinop at de kalidad na produkto ng Arco Metal. Hindi maikakaila ng management na dahil sa pagkilala nila sa mga karapatan naming mga empleyado ay tumaas ang kumpiyansa ng mga supplier at customer na siyang ugat kung bakit lumobo ng husto ang tubo at kapital ng kumpanya. Kaya nga nakapagpatayo sila ng isa pang pabrika, ang Metalcast Corporation na matatagpuan sa Cavite. Gusto ba nilang palabasin na kaming mga empleyado nila ay walang naging kontribusyon sa pag-unlad ng kumpanya?

Kung sadyang mababangkarote ang Arco Metal Corporation, matatanggap namin ang proseso na gustong mangyari ng management. Pero, dahil hawak namin ang lahatng patunay na nananatling matatag ang kumpanya, hindi namin papayagan ang kanilang maitim na hangarin.

Ito ang dahilan kung bakit kami nagtayo ng piket sa harapan ng pabrika. Kung bakit kami ngayon ay nagpuprotesta at kinukundena ang baluktot na hakbangin ng management sa pangunguna ng may-ari ng kumpanya na si Mr. Salvador Uy.

Mga kamanggagawa at kababayan, kung mababasa at maiintindihan mo ang aming saloobin, hihilingin namin na samahan mo kami sa aming pakikibaka. Hindi mo man kami pisikal na masusuportahan sa gagawin naming mga protesta, sapat na sa amin na maging kaisa ka namin sa pagkundena laban sa mga kumpanyang katulad ng Arco Metal na walang iniisip kundi ang magkamal ng tubo at tayong mga manggagawa ay itatapon na lamang matapos pigain ang lakas at mapakinabangan. Hindi man namin kayo makakasama sa aming mga itinakdang pagkilos, sapat na sa amin na isama ninyo sa inyong mga panalangin ang aming tagumpay.

At alam namin na magtatagumpay kami dahil kaisa namin kayo sa aming paninindigan at ipinaglalaban.

ANG TAGUMPAY NG AMING LABAN AY TAGUMPAY NG LAHAT NG MANGGAGAWA LABAN SA MGA MAPANLINLANG NA KAPITALISTA!

MARAMING SALAMAT!

SAMAHAN NG MANGGAGAWA SA ARCO METAL (SAMARM)

Mensahe ng Sanlakas sa Kongreso ng ZOTO

MENSAHE NG PAKIKIISA NG SANLAKAS

PARA SA KONGRESO 2011 NG ZOTO

24 Setyembre 2011

Buong pagpupugay na ipinaaabot ng Sanlakas ang pinakamainit na pagbati ng progresibo demokratikong pagkakaisa sa lahat ng ating mga kasama at kasaping samahan ng Zone One Tondo Organization (ZOTO) sa di-malilimutang okasyon ng inyong Kongreso 2011!

Ang inyong Kongreso ngayon at ang masigla't aktibong partisipasyon ng inyong mga kasapi at lider ay matatag na patunay na ang ZOTO ay nananatiling isa sa mga ilang tumagal na organisasyon sa kasaysayan ng Pilipinas. Ang inyong patuloy na kasaysayan ng mga matitinding pakikibakang masa para sa tunay na panlipunang pagpapalaya ng pinagsasamantalahan at inaaping maralita ng lungsod sa higit sa apat na dekada ay malinaw na isang inspirasyon para sa malawak na progresibong kilusan ng masa hanggang ngayon.

Ang inyong mga pakikibakang masa noon pa man sa tabing-dagat ng Tondo para sa katarungang panlipunan, demokrasya at tunay na progreso sa panahon ng Unang Sigwa ay isang matinding tagumpay para sa mga maralita ng lungsod. Nangyari ito noong lumitaw pasista diktadurang Marcos ay nagsisimula nang supilin ang batayang masa. Gayunpaman, ang inyong mga militanteng paglutas upang manalo ay tiyak na mananatiling isang nakakaantig na halimbawa ng kung anong magagawa ng malawak na uring manggagawa at makakamit sa pamamagitan ng nagkakaisang paglaban bilang isang solong kilusan para sa tunay na panlipunang pagbabago.

Sa nakalipas na apatnapung taon, at lalo na sa mga nakaraang dekada ng militanteng mga pakikibaka ng masa laban sa mga reaksyonaryong patakaran ng estado ng rehimeng Gloria Macapagal-Arroyo, nanatiling nasa unahan ang ZOTO sa progresibong kilusan ng masa. Sa inyong sektoral at pangkomunidad na pamumuno, muling pinakikita ng ZOTO ang mahigpit nitong tangan sa prinsipyo at kolektibong paglaban upang tutulan at itigil ang anti-mahihirap at anti-demokratikong direksyon ng rehimeng GMA, sa lokal at pambansang arena ng pakikibaka.

At kahit ngayon, na may pro-elite at anti-masang karakter at tendensiya ng kasalukuyang rehimeng PNoy, ang progresibong kilusan ng masa sa Pilipinas ay hindi maaaring pumayag na magsawalang-kibo na lamang, kahit na para sa isang sandali. Sa kasalukuyan at pagbabago-bago ng pambansang kalagayan, at higit pa sa pulitikal na panahong daratal, ang batayang masa, lalo na tayong mga organisadong pwersa ay dapat patuloy na patindihin ang ating kolektibo't demokratikong tungkulin upang bumuo ng mataas na organisado at epektibong malalakas at banat na organisasyong masa. Tiyak na ang may kamalayan at nagkakaisang kilusang masa lamang ang mangunguna para sa isang mahalaga at matagumpay na sistematikong pagbabago ng lipunang Pilipino sahinaharap.

Kung gayon, kami sa SANLAKAS ay patuloy na kikilalanin ang natatanging ambag ng ZOTO sa ating pangkalahatang layunin. Ganap naming minamahalaga ang matiyagaat patuloy nitong pag-oorganisa - ang pagsisikap sa gawaing pagpapalawak at pagkokonsolida - upang mabigyang kapangyarihan ang masang maralita. Ito'y inyong isinasagawa sa pamamagitan ng pagbibigay ng pag-aaral, pag-oorganisa at pagmomobilisa ng mga walang kapangyarihang mayorya ng lipunan. Ito ang mga nagawa ng inyong organisasyon mula pa noong 1970, at itong inyong patuloy na paninindigan ay inaasahan naming inyong ipagpapatuloy hanggang sa ang tunay na panlipunang kalayaan ay makamit ng sambayanan.

IPAGPATULOY ANG PAKIKIBAKA PARA SA TUNAY NA PANLIPUNANG PAGBABAGO!

PATULOY NA ISULONG ANG PAGPAPALAYA NG MGA MARALITA!

MABUHAY ANG ZONE-ONE TONDO ORGANIZATION!

SANLAKAS SOLIDARITY MESSAGE

FOR THE 2011 ZOTO CONGRESS

24 September 2011

SANLAKAS proudly extends its warmest greetings of progressive democratic solidarity to all our kasamas and member-organizations of the Zone-One Tondo Organization (ZOTO) on this memorable occasion of your 2011 Congress!

Your Congress today and the vibrantly active participation of your members and leaders is solid proof that ZOTO remains one of the very few surviving and historic people’s organizations in the Philippines. Your continuing story of hard-fought mass struggles for the genuine social liberation of the exploited and oppressed urban poor after more than four decades is clearly an inspiring story for the broad progressive mass movement until now.

Your earliest mass struggles in the Tondo Foreshore area for social justice, democracy and true progress during the First Quarter Storm period was a smashing success for the urban poor. This happened at a time when the still-emergent fascist Marcos Dictatorship was just beginning to repress the basic masses. However, your militant resolve to win certainly remains a rousing example of what the broad working-class masses can and, still achieve through united fight-backs as one single movement for real social change.

Over the past forty-years, and especially in the past decade of militant mass battles against the reactionary state policies of the Gloria Macapagal-Arroyo Regime, ZOTO remained in the frontline of the progressive mass movement. With your sectoral and community-oriented leadership, ZOTO once again showed its firmest and principled courage in our collective resistance to oppose and stop the GMA Regime’s anti-poor and anti-democratic direction, both in the local and national arenas of struggle.

And even now, with the current PNoy Regime’s pro-elite and anti-masses character and tendency, the Philippine progressive mass movement cannot allow its guard down at all, even for a single moment. In the presently (and still) shifting national situation, and more so in the political period ahead, the basic masses, and especially all of us in the organized forces must continue to intensify our collective democratic duty to build highly organized and effectively strong and resilient mass organizations. Definitely and for sure, only a conscious and unified mass movement can become the spearhead for an urgent and triumphant systemic change in Philippine society in the future.

It is in this regard, therefore, that we in SANLAKAS continue to recognize ZOTO’s unique and unqualified contributions to our common general cause. We fully value ZOTO’s persistent and consistent organizing—through both your expansion and consolidation work efforts—to help empower the poor masses. This you do primarily through educating, organizing and mobilizing the disempowered social majority. This is what you have organizationally accomplished since 1970, and it is this resolute commitment of yours which we wish you will continue to carry out until real social liberation is achieved for our people.

CONTINUE THE STRUGGLE FOR GENUINE SOCIAL CHANGE!

ALWAYS ADVANCE THE LIBERATION OF THE POOR!

MABUHAY ANG ZONE-ONE TONDO ORGANIZATION!

P-Noy’s SONA: No bright future for the Filipino Workers

P-Noy’s SONA: No bright future for the Filipino Workers

For the upcoming SONA of the Aquino administration, P-Noy will further firmed up its real direction of development for the nation. The solution to the country’s basic problems would be laid down through his five year development plan, the much touted PDP or Philippine Development Plan. As concretized in the labor front, the Philippine Labor Employment Plan or PLEP was pursued to carry out his comprehensive plan for the labor sector and employment. P-Noy’s PDP is an economic development plan which is far no different from his previous predecessors. Ramos’ Philippines 2000 and GMA’s claim of strong republic were examples of this sort. Nothing is new.

P-Noy profoundly articulated that the Filipino people’s growing problems of poverty and misery is attributed to the Philippine economy’s lack of foreign investments in the country. In so doing, he is putting more weight and focused on enhancing infrastructures projects like bridges, streets, ports, airways, railways and communications to attract foreign investors.

To bolster these objectives, the P-Noy government is keen on pursuing a favorable climate for business. Such framework is patterned from the past administrations where an export oriented and import dependent economy is the tall order. Consequently, the OFW syndrome will remain and the country will even be more dependent on their earnings and remittances.

This pattern can be best exemplified to the two concrete experiences of the labor sector as to the ineptness of the Pnoy government in relation to PALEA and Hanjin Workers. Both were symbols and replica of the true state of the working class. Both were victims of the worst problem confronting the Filipino workers, the unabated and rampant contractualization in the country. Unfortunately, P-Noy is more concern on the plight of the local and foreign capitalists and so the decision to outsource the PAL workers was reaffirmed and the government is playing on deaf ears as to the plight of the Hanjin workers.

What we have experienced from the Pnoy administration is an affirmation of what he is trying to picture out to the future of the workers in the next five years. A nation where the Filipino workers will further aggravates his misery and will not enjoy the fruits of his labor. Pnoy is building a nation where the capitalists were being assured of harmonious environment and were given privileges and enormous gains and profits.

We are challenging the P-Noy government to review this early the real path of effecting genuine solution to the issues and demands of the Filipino workers. To ensure some concrete and meaningful changes in the plight of the Filipino workers, we call on the government to;

1. Putting an end to the rampant contractualization of the Filipino workers.

2. Moratorium and halting of the unabated demolition among slum dwellers and work for a comprehensive housing policy that will ensure decent housing with accompanying social services and programs.

3. Implement an industrial policy that will enhance domestic economy and thereby create jobs for the Filipino workers.

4. As a matter of policy, the government must support the passing of a bill ensuring Security of Tenure for the workers.

5. Promote the creation of Public Guaranteed Jobs for all to supplement the country’s needs for jobs and opportunities of the Filipino workers.

6. Institute a social protection package to address unemployment and the problems of the displaced workers.

We believe that the issues of concern we have enumerated above will serve as a real paradigm shift to address and strengthen the protection of the Filipino workers in these times of uncertainty and hopelessness.

We further believe that a real SONA is a concretization of fulfilling the real solutions of the marginalized sector of the country and not a litany of concerns bolstering the interests of the powerful and the ruling few.

July 23, 2011

CLC (ChurchLaborConference) Labor Sector

KONTRA (KOALISYON KONTRA KONTRAKTWALISASYON)

APL (Alliance of Progressive Labor)

AMLC (Archdiocesan Ministry Labor Conference)

BMP (Bukluran ng Manggagawang Pilipino)

MAKABAYAN (Manggagawa para sa Kalayaan ng Bayan)

NCL (National Confederation of Labor)

NUBCW (National Union of Building and Construction Workers)

PALEA (Philippine Airlines Employees Association)

PM (Partido ng Manggaggawa)

SAMAHAN (Samahan ng mga Manggagawa ng Hanjin Shipyard)

United Seafarers Union-ITF-ALU-TUCP (Trade Union Congress of the Philippines)

UM (Urban Missionaries)

Statement of AMA and Makabayan on the Supreme Court decision at Hacienda Luisita

SC Decision on Hacienda Luisita a Farce Judgment,

A Dangerous Precedent against Agrarian Justice

The recent Supreme Court decision to the long-standing agrarian case of Hacienda Luisita is a farce judgment that besiege the quest for genuine agrarian justice not only for the beneficiaries of Hacienda Luisita but also to the millions of small farmers and agricultural workers still dreaming to till their own land.

The Supreme Court’s decision upholding the revocation of the Stock Distribution Option (SDO) of Hacienda Luisita while at the same time ordering a referendum to ascertain whether the beneficiaries of HLI wants stock or land is a poor and despicable attempt to forge a win-win decision in the agrarian dispute. Yet, the poor and aggrieved farmers of Hacienda Luisita won nothing from the decision. Lives and limbs of those who sacrifice to achieve agrarian justice have fallen in vain with the decision. It is only the oligarchs of Hacienda Luisita that benefitted from the decision. The order for a referendum will surely play within the powers of the oligarchs to corrupt, intimidate and emasculate the poor and powerless beneficiaries of Hacienda Luisita. With the decision, it is quite clear that at the end of the day lands of Hacienda Luisita will not be redistributed and will remain to under the oligarchs’ control. While the poor and powerless people of Hacienda Luisita will remain trap in poverty, powerlessness and worse, remains a victim of injustice.

The SC decision likewise, is a comic tragedy in the annals of justice delivery in our country. The first instance is when it opts to revoke the SDO yet setting it as well as a choice in its order for referendum. Second, it revokes the SDO but failed to declare it unconstitutional and simply based its decision on mere technicality of non-compliance of the terms and conditions of the SDO. Lastly, it does not put any real option for the poor and powerless beneficiaries of Hacienda Luisita. It makes a mockery of the people and their quest for agrarian justice and only shows the present SC’s dominant interest and true benefactors.

Dangerous Precedent

Worse, the SC decision sets a dangerous precedent against the quest for agrarian and social justice in the countryside. Despite revoking the SDO of Hacienda Luisita, the High Tribunal did not proclaim the scheme as unconstitutional and contrary to the letters and intents of agrarian reform. Instead, it stated, “the old pastoral model of land ownership where nonhuman juridical persons, such as corporations were prohibited from owning agricultural lands are no longer realistic under existing conditions.”

Such a statement in the decision sets the tone for justifying corporate take-over and control of large arable agricultural lands by declaring such prohibitions as non-realistic under existing conditions. It likewise undermines the intents of agrarian reform of upholding and implementing social justice in the countryside by dismantling monopoly control of a few in our vast agricultural resources. It set the stage for agrarian justice to again fail despite the extension and reforms of the Comprehensive Agrarian Reform Law (CARL).

Now, landless farmers and agricultural workers will not only struggle against despotic landlords and oligarchs but will now be denied of their right to till their own land in the name of corporate interest on agricultural lands. It has once again provided justification and circumventing schemes for big landlords to avoid agrarian reform especially now that CARP target of more than one million hectares of agricultural are all large tracts of land owned and control by few but influential and powerful families like the Cojuangcos, Teves and Arroyo’s to name a few.

The decision of the Supreme Court is not only an injustice for the poor and landless farmers and agricultural workers of Hacienda Luisita but also an injustice to all poor and landless farmers and agricultural workers in the country. It is an impediment to the pursuit and realization of social justice in the countryside and will only worsen poverty, inequality and exploitation in the rural areas.

Hence, as national organization of small and landless farmers, fishers and agricultural workers, the Aniban ng Manggagawa sa Agrikultura (AMA) and Makabayan-Pilipinas is indignant and condemn the decision of the Supreme Court.

We challenge Pnoy to prove his proclaimed Social Contract with the people by stopping the referendum and immediately declare the distribution of Hacienda Luisita lands. Likewise, we also challenge Pnoy to declare the fast tracking of acquisition and distribution of all large tracks of private agricultural lands covered by CARP to the millions of landless farmers and agricultural workers in the country.

We also call on the poor and landless farmers and agricultural workers of Hacienda Luisita to be steadfast in their claim for justice and resist the sinister plot of the oligarch to deny again your rights to the land. Moreover, solidify your ranks and demand immediate land redistribution and full government support in developing the acquired lands.

We likewise call on all national peasants and farmers’ organization to unite, work together, create a strong peasant movement to defend and assert our democratic rights and force the government to complete its duty to uphold and realize genuine agrarian and social justice in the country.

UPHOLD AGRARIAN and SOCIAL JUSTICE, DISMANTLE LAND MONOPOLY

NO TO STOCK DISTRIBUTION, NO TO CORPORATE TAKE-OVER OF AGRILAND

REDESTRIBUTE LAND TO THE LANDLESS TILLERS

Aniban ng mga Manggagawa sa Agrikultura (AMA)

Makabayan – Pilipinas

July 07, 2011